in

Πρέπει να κλαίμε και για τις αμαρτίες του πλησίον μας.

,

Κάνεις δεν είναι τόσο ανόητος, όσο αυτός που δεν μπορεί να δει τις δικές του αμαρτίες, αλλά επίσης δεν μπορεί να δει τις αρετές των άλλων.
Κανείς δεν είναι τόσο φωτισμένος, όσο αυτός πού μπορεί να δει και να αναγνωρίσει τις δικές του αμαρτίες και τις αρετές των άλλων. 
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξισώνει εκείνους, οι οποίοι βλέπουν μόνον τα λάθη των άλλων, με μύγες πού πέφτουν πάνω στις πληγές των άλλων όχι για να τούς θεραπεύσουν, αλλά για να τούς καταφάγουν και να τούς μολύνουν περισσότερο.

«Ο Θεός μας έχει στείλει εδώ για να εξιλεωθούμε», έλεγε ο μακάριος Θεόφιλος του Κιέβου (1853). Εκείνος πού γνωρίζει και συναισθάνεται ότι βρίσκεται στη, ζωή για να εξιλεωθεί, ησυχάζει στη σιωπή και την περισυλλογή για τις δικές του αμαρτίες, πού τον έφεραν εδώ ώστε να μετανιώσει γι’ αυτές. Ο όσιος γράφει επίσης:«Πρέπει να κλαίμε και για τις αμαρτίες του πλησίον μας- χωρίς αυτό κανένας άνθρωπος δεν θα σωθεί».

Να κλαίμε ή να τις δημοσιεύουμε πώς είναι σωστά γραμμένο, παιδί μου; Κατά τον όσιο Θεόφιλο, να κλαίμε για τις αμαρτίες του πλησίον ενώ, κατά τον Σατανά, να τις αποκαλύπτουμε.
Όταν ο όσιος Θεόφιλος έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου, αυτό το παράγγελμα άφησε ως διαθήκη στους αδελφούς του: «Μνημονεύετε τον δυσώδη Θεόφιλο!». Ιδού, λοιπόν, η μαρτυρία του αγιότερου ανθρώπου στο Κίεβο το έτος 1853. 

»Ο πρόλογος της Αχρίδος»-Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς,μήνας Ιούνιος 
Κάνεις δεν είναι τόσο ανόητος, όσο αυτός που δεν μπορεί να δει τις δικές του αμαρτίες, αλλά επίσης δεν μπορεί να δει τις αρετές των άλλων. 
Κανείς δεν είναι τόσο φωτισμένος, όσο αυτός πού μπορεί να δει και να αναγνωρίσει τις δικές του αμαρτίες και τις αρετές των άλλων.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξισώνει εκείνους, οι οποίοι βλέπουν μόνον τα λάθη των άλλων, με μύγες πού πέφτουν πάνω στις πληγές των άλλων όχι για να τούς θεραπεύσουν, αλλά για να τούς καταφάγουν και να τούς μολύνουν περισσότερο.

«Ο Θεός μας έχει στείλει εδώ για να εξιλεωθούμε», έλεγε ο μακάριος Θεόφιλος του Κιέβου (1853). Εκείνος πού γνωρίζει και συναισθάνεται ότι βρίσκεται στη, ζωή για να εξιλεωθεί, ησυχάζει στη σιωπή και την περισυλλογή για τις δικές του αμαρτίες, πού τον έφεραν εδώ ώστε να μετανιώσει γι’ αυτές. Ο όσιος γράφει επίσης:«Πρέπει να κλαίμε και για τις αμαρτίες του πλησίον μας χωρίς αυτό κανένας άνθρωπος δεν θα σωθεί».

Να κλαίμε ή να τις δημοσιεύουμε πώς είναι σωστά γραμμένο, παιδί μου; Κατά τον όσιο Θεόφιλο, να κλαίμε για τις αμαρτίες του πλησίον ενώ, κατά τον Σατανά, να τις αποκαλύπτουμε.
Όταν ο όσιος Θεόφιλος έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου, αυτό το παράγγελμα άφησε ως διαθήκη στους αδελφούς του: «Μνημονεύετε τον δυσώδη Θεόφιλο!». Ιδού, λοιπόν, η μαρτυρία του αγιότερου ανθρώπου στο Κίεβο το έτος 1853.

»Ο πρόλογος της Αχρίδος»-Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς,μήνας Ιούνιος 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Loading…

0

Σχόλια