in

Ἡμερολογιακά σπαράγματα…

Πατήστε εδώ και ακούστε το άρθρο

Π. Κ.Ν. Καλλιανός

Ἀλήθεια, πώς οἱ πρόγονοί μας ἄφησαν ὅλα τοῦτα πού βλέπω γύρω μου, χτήματα δηλαδή, δέντρα, ἀβραγιές καλλιτεχνικά φτιαγμένες, καλύβια σεμνά καί λιτά, καί ρήμαξαν;

Ἐκεῖνοι ἔφυγαν ἀφήνοντάς τα ἕτοιμα ὅλα: σκαμμένα, κλαδεμένα, παστρικά καί νοικοκυρεμένα. Ὅλα ὀχυρωμένα μέσα στό ἰερό τό Κάστρο τῆς Δημιουργίας. Ἐμεῖς μόνο τόν καρπό ἔμελλε νά πάρουμε.

Καί τώρα, καθώς τ᾿ ἀντικρύζεις ρημαγμένα, λογγωμένα, καχεκτικά, ξερά, πονᾶ ἡ καρδιά σου, σφίγγεται ἡ ψυχή, ἡ ἀπελπισία ἀνεβαίνει μέ στεναγμό καί δάκρυα ἀπό τίς ρίζες τοῦ εἶναι σου…

Κι ὔστερα εἶναι καί τούτη ἡ νέκρωση

Κάποτε, αὐτόν τόν καιρό, τόν καιρό τοῦ θέρους πού μέσιαζε, ἀκούγονταν φωνές ἀνθρώπων, κουδουνίσματα ζώων, πού άργοπατοῦσαν ἀνηφορίζοντας τό μονοπάτι, ἀλλά καί κουδουνίσματα κοπαδιῶν πού γυρόφερναν, μέ τό σφύριγμα-πρόσταγμα τοῦ τσοπάνη νά βροῦν «κλαδί καλό, ροδαμισμένο», γιά νά χορτάσουν.

Σήμερα ὄλα τά χάσαμε. 

Μόνο τ᾿ ἀγεράκι, τό ζείδωρο καί στερνό ἀπομεινάρι στόν τόπο αὐτό τῆς δυστυχίας, σιγοτριγυρίζει ἀνάμεσ᾿ ἀπ᾿ τίς κορυφές τῶν ὑψηλόκορμων πεύκων καί φέρνει στήν ψυχή καί στό σῶμα δροσιά, θυμίαμα βουνίσιο καί κάποια ἐλπίδα.

Ἰούλιος 2005, Κλήμα


Μην αμελήσετε να κάνετε Μου αρέσει! στη νέα μας σελίδα στο facebook!
Ευχαριστούμε πολύ!