in

Η Θεία Κοινωνία σε «ειδικές» περιπτώσεις

Η Θεία Κοινωνία δεν συμβολίζει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ο χριστιανός που πιστεύει ότι είναι απλά κάτι συμβολικό είναι λογικό να αμφισβητεί την ωφέλειά της και να αντιμετωπίζει την όλη διαδικασία με προχειρότητα και επιπολαιότητα.

Του π. Γεωργίου Χριστοδούλου

Η Θεία Κοινωνία δεν συμβολίζει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ο χριστιανός που πιστεύει ότι είναι απλά κάτι συμβολικό είναι λογικό να αμφισβητεί την ωφέλειά της και να αντιμετωπίζει την όλη διαδικασία με προχειρότητα και επιπολαιότητα.

Επειδή λοιπόν είναι ο ίδιος ο Χριστός ο οποίος θυσιάστηκε για μας και μεταδίδεται εκείνη τη στιγμή στους ανθρώπους, εκείνος που Τον κρατά στο χέρι του οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός.

Σύμφωνα με τον 58ο κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο μόνος αρμόδιος για τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας είναι ο χειροτονημένος άνθρωπος σε κάποιον από τους τρεις βαθμούς της Ιερωσύνης (Διακόνου, Πρεσβυτέρου, Επισκόπου).

Ο Ιερέας φέρει τεράστια ευθύνη για το ποιον θα κοινωνήσει, διότι είναι υπόλογος στον Θεό για την κάθε ψυχή που ποιμαίνει. Ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι η Ιερωσύνη είναι διακονία, η οποία εδόθη από τον Θεό στους ιερείς ως «Θείον χάρισμα» και γι᾿ αυτό είναι η σπουδαιότερη και τιμιότερη από όλες τις άλλες επίγειες εξουσίες, διότι είναι πνευματική.

Συνέπεια, η μεγάλη ευθύνη και οι τεράστιες υποχρεώσεις των Iερέων ενώπιον του Θεού και των ψυχών τις οποίες τους εμπιστεύθηκε επί της γης. Οι υποχρεώσεις τους αυτές είναι ανυπολογίστου αξίας, εφ᾿ όσον αυτοί γίνονται πατέρες των πιστών, προσφέρουν τη συγχώρεση των αμαρτιών, αγωνίζονται για την αναγέννηση και σωτηρία των ψυχών, προσεύχονται για όλη την οικουμένη και προσεγγίζουν τον Θεό.

Ο Ιερέας, κρατώντας με δέος το Άγιο Ποτήριο που περιέχει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού την ώρα της Θείας Μεταλήψεως, έχει πάντοτε τον φόβο μην πέσει και πατηθεί έστω και μια σταγόνα Αίματος. Το μάκτρο (κόκκινο πανί που τοποθετεί ο πιστός κάτω από το στόμα) χρησιμεύει για τον σκοπό αυτόν. Αν τυχόν πέσει, ο Ιερέας είναι υποχρεωμένος επιτόπου να διασφαλίσει ότι δεν θα μείνει ίχνος της Θείας Κοινωνίας στο έδαφος ή αλλού.

Εκτός από τους ανθρώπους που έρχονται να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων με σχετική ευκολία, έχουμε και κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις που αξίζει να δώσουμε αρκετή προσοχή.

Οι περιπτώσεις αυτές είναι:

1) Μαζικές προσελεύσεις Σχολικών μονάδων ή συλλόγων στον Ιερό Ναό

2) Παιδικές κατασκηνώσεις

3) Ασθενείς σε σπίτια

4) Ασθενείς σε νοσοκομεία

5) Ηλικιωμένοι σε Γηροκομεία

6) ΑμεΑ

7) Μικρά παιδιά

8) Συνάνθρωποί μας υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών

Η κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις είναι διαφορετική, ξεχωριστή και πρέπει να αντιμετωπίζεται με γνώση, εμπειρία, υπομονή, συνεργασία και πολλή αγάπη.

Στο παρόν άρθρο δεν θα επισέλθουμε σε λεπτομέρειες και όλες τις περιπτώσεις, διότι είναι αδύνατον να καλυφθούν μήνες ή χρόνια επιμόρφωσης και εμπειρίας που χρειάζεται ένας Ιερέας για να μπορέσει να διαχειριστεί μια ιδιαίτερη κατάσταση.

Στόχος όμως είναι να προβληματίσουμε όλους όσοι έρχονται σε επαφή με τη Θεία Κοινωνία, τον Ιερέα, τον γονέα, τον παππού και τη γιαγιά, τον εκπαιδευτικό, τον νοσηλευτή, τον γιατρό, τον νεωκόρο, τον επίτροπο, τον ψάλτη κ.α έτσι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα ορισμένες περιπτώσεις συνανθρώπων μας.